Het paneel dat je alleen kon lezen
Open een foto, open het infopaneel, en daar staat het allemaal: de camera, de lens, het diafragma, de stad, de datum, het album waar hij in zit, de tags erop. Alles waarop je zou willen zoeken, al in beeld en al correct.
En niets ervan deed iets. Om de rest van de foto's van die camera te zien sloot je de viewer, ging je naar een zoekpagina, zocht je het camerafacet op en koos je de waarde die een moment eerder nog recht voor je neus stond. De informatie was er wel; er iets mee doen betekende weggaan.
Nu is elk van die waarden een filter. Klik op de camera en je krijgt alles wat ermee is geschoten. Klik op de stad en je krijgt alles wat daar is gemaakt. Klik op de datum, de lens, de tag, het album, de bestandsnaam of de bijdrager — precies hetzelfde.
Het filtert waar je al bent
Dit is het deel dat het anders laat aanvoelen dan zoeken. Het filter gooit je niet op een aparte resultatenpagina — het wordt toegepast op het scherm waar je de foto vanuit hebt geopend. Was je in je tijdlijn, dan versmalt je tijdlijn. Was je in een album, een Shared Space of op de kaart, dan is dát wat versmalt, en de kaart houdt het beeldvenster dat je had ingesteld.
Zo wordt de vraag die je eigenlijk stelt in context beantwoord. Niet "toon me elke foto van deze camera", maar "toon me de foto's in deze space van deze camera" — wat vrijwel altijd is wat je bedoelde, en wat vroeger onmogelijk was zonder de zoekopdracht met de hand op te bouwen.
Alles wat het infopaneel eerder al bood, is er nog steeds. Filteren is ernaast gezet, niet erbovenop.
Filters landen in de URL
Een contextueel filter is een echt filter, geen vluchtige weergavestatus. Het komt in de adresbalk terecht, wat betekent dat de gefilterde weergave deelbaar is, op te slaan als bladwijzer, en bereikbaar met de terugknop — en het wordt samengevoegd met filters die al actief zijn in plaats van je hele weergave te vervangen.
Stapelen werkt zoals je zou hopen. Filter op een camera, open een foto uit die resultaten, filter op de stad ervan, en je hebt twee keer versmald. Waarden die maar één antwoord kunnen hebben vervangen elkaar in plaats van op te tellen, zodat twee klikken achter elkaar je nooit met een leeg scherm achterlaten. Die eigenschap is gegarandeerd en niet gehoopt: filteren op een waarde van een foto levert altijd een verzameling op die die foto nog steeds bevat.
Waarom het de bibliotheek anders laat aanvoelen
Gestructureerd zoeken is krachtig en vrijwel niemand opent het. Het paneel is een filteroppervlak waar mensen toch al om een andere reden naar keken, dus de moeite om een spoor te volgen daalt naar één klik — en sporen volgen is hoe je dingen daadwerkelijk terugvindt. Eén foto van een reis wordt die hele stad. Eén opname met de oude camera wordt het jaar dat je hem bij je droeg.
Het gaat vanzelfsprekend samen met Afhankelijke filters, die de opties in het filterpaneel eerlijk houden terwijl je versmalt, en met Inline-zoekfilters wanneer je de zoekopdracht liever typt dan erheen klikt.
